Geef jeugd kracht...
Blog

Zo kan het ook, Nordin Amrabat

Ik ben geboren op 31 maart in Naarden, maar ben opgegroeid in het pittoreske dorp Huizen. Ik heb een hele leuke jeugd gehad wat voornamelijk bestond uit het voetballen op straat en kattenkwaad uithalen op een leuke manier. We hadden het als gezin niet breed waardoor wij niet, zoals vele andere jongeren, spelcomputers hadden. Ik haalde vooral het plezier uit het voetballen op straat met vrienden. We gaven elkaar allemaal namen, de één was Ronaldo, Rivaldo, Babangida, Zidane en noem maar op. Het was een heerlijke tijd, lekker vrij in je hoofd en doen wat je leuk vindt. Ik had altijd als klein kind de droom om een profvoetballer te worden.

Ik begon mijn voetbalcarrière bij HSV de Zuidvogels een voetbalclub in Huizen. Ik werd al snel opgemerkt door scouts van Ajax en werd uitgenodigd om daar te spelen. Ajax was natuurlijk andere koek dan het amateurvoetbal. Daar kwam na drie jaar een einde aan, omdat ik te laat terug kwam van vakantie. Ik heb mij daarna niet meer in het team kunnen spelen. Mijn vader werkte het hele jaar hard in een fabriek en spaarde dan om met de auto op vakantie te gaan. We gingen dan met het gezin zes weken naar Marokko, omdat de kosten en de moeite van de hele reis het anders niet waard waren. Toen ik te horen kreeg dat het einde verhaal was voor mij bij Ajax was dat natuurlijk een hele grote teleurstelling. Elke kleine jongen droomt van het spelen bij Ajax. Babangida, mijn grote idool, speelde in het eerste. Ik kon het wel vergeten om in zijn voetsporen te treden.

Na deze grote teleurstelling wilde ik zeker niet stoppen met voetbal, maar had wel het profvoetbal uit mijn hoofd gezet. Ik ging voor een maatschappelijke carrière, maar daarnaast had ik altijd stiekem wel een droom om profvoetballer te worden alleen leefde dat niet erg. Ik ging me vol focussen op school, deed de havo en dit ging met vallen en opstaan. Ik werd van huis uit erg gestimuleerd om mijn best te doen op school. Mijn vader legde meer de focus op school dan op voetbal. Op jonge leeftijd kreeg ik van huis uit mee dat het hebben van een diploma essentieel is voor een goede toekomst. Ik was op school altijd de gezellige, gekke student en hield erg veel van klieren, maar ik wist wel wanneer ik moest pieken. Ik zorgde ervoor dat ik altijd goede resultaten haalde en met een goed rapport over kon gaan.

Ik was inmiddels vijftien jaar en ging twee jaar bij HSV de Zuidvogels voetballen en later bij Sv Huizen, omdat sv Huizen op een hoger niveau speelde. Ik was elke wedstrijd wel de uitblinker en had veel plezier in het voetbal. Ik  had een bijbaantje als afwasser in restaurant Spandershoeve. Daarnaast had ik ook een eigen krantenwijk. Ik kan mij nog goed herinneren dat het koude winters waren. Ik was altijd dik ingepakt en de kerst was altijd wel mijn hoogtepunt. Dan mocht je met de kerstkaartjes langs huizen om de geadresseerden een fijne kerst te wensen en ontving dan altijd een leuke fooi.

Ik was inmiddels alweer achttien jaar en de tijd vloog voorbij.  Ik speelde in de A1 van SV Huizen onder Jurgen Kok. Een hele goede, maar strenge trainer. Het was een koude winter en mijn ouders gingen naar Mekka voor hun bedevaart. Mijn ouders hadden hier lang voor gespaard en keken er erg naar uit. Voor mij was het ook een spannende tijd, want we waren met vier broers voor het eerst thuis zonder ouders. Ik had alleen nu wel een probleem, want ik had ineens geen moeder die mijn voetbalkleding voor mij kon wassen. Ik dacht al gauw, “laat het voetbal maar zitten” en ik kwam niet opdagen op trainingen. Na drie weken verscheen ik op de training en de trainer vertelde mij kort en krachtig dat hij mij niet meer hoefde te zien. Het was even schrikken voor mij, even dacht ik daar gaat mijn droom om ooit nog profvoetballer te worden.

Ik ging verder met voetballen op de zondag met het team van mijn rijinstructeur, omdat ik mij niet kon overschrijven naar een andere club. Ik was gek op voetbal dus dit was voor even een ideale alternatief. Wat een feest was dat! Het was met een Turks team op zondag in de vijfde klasse.

Ik deed inmiddels de opleiding MER op de hogeschool Inholland in Diemen. Huizen A1 kreeg een nieuwe trainer: Jorrit Smink en die nam contact met mij op. Hij gaf aan dat hij mij een laatste kans wilde geven en die greep ik met beide handen aan. Het leven kent teleurstellingen, maar ook kansen. Het is dan de kunst om hierop in te spelen. Ik begon weer met voetballen bij SV Huizen en deed daarnaast een hbo-opleiding. Verder had ik ook mijn promotie te pakken en was ik inmiddels toetjesmaker bij het restaurant was. Het ging op dat moment erg goed met voetbal, school en werken. Ik deed het zo goed bij de A1 dat mijn oude trainer Jurgen Kok, die mij had weggestuurd en inmiddels trainer was van de A-selectie, mij erbij had gehaald. Ik stond gelijk in de basis tegen WVHEDW en scoorde bij mijn debuut meteen drie keer. We werden dat seizoen ook kampioen en ik had een transfer te pakken naar Omniworld (Almere city). Ik ben toen gestopt met werken bij Spandershoeve en richtte me op voetbal en mijn HBO opleiding.

Na een fantastisch seizoen bij Omniworld verdiende ik een transfer naar VVV-Venlo, de andere kant van Nederland en ik ging ineens op mezelf wonen. Ik kreeg een Golf Vijf en begon het leven van een profvoetballer wel leuk te vinden. Dit smaakte naar meer! Ik werkte elke dag keihard en zorgde goed voor mijn lichaam. Ik speelde een goed seizoen, alles had ik mee en ook met mijn opleiding ging het goed. Ik was inmiddels aan het afstuderen.

Ik verdiende door mijn goede seizoen bij VVV-Venlo een transfer naar PSV. Eindhoven ‘de gekste’ was natuurlijk een geweldige stap voor mij. Ik kon mijn geluk niet op toen ik daar tekende. Mijn familie en omgeving waren erg trots, drie jaar geleden was ik nog amateurvoetballer bij een vijfdeklasser. Het was net een sprookje, maar heb het zelf afgedwongen. Mijn eerste jaar bij PSV ging erg goed en speelde zelfs in de Champions League. Ik heb daar een heel leuk jaar gehad met Ibrahim Afellay, met wie ik veel omging. Ik was tevens afgestudeerd en had naast een leuke voetbalcarrière ook nog eens mijn hbo-diploma.

Het tweede jaar speelde ik weinig en wilde ik graag weg. Een vis hoort te zwemmen en een voetballer hoort te voetballen. Ik besprak dit met trainer Fred Rutten, die het enigszins wel kon begrijpen. Ik speelde weinig, maar heb mij dat jaar met behulp van Cocu en Ten Hag enorm ontwikkeld. Ik kon aan het einde van het jaar naar Kayserispor in Turkije. Het was voor mij een sprong in het diepe, want ik wist niks van de club en de competitie. Ik kende natuurlijk wel Galatasaray, vond dat altijd al een geweldige club. Ik ondertekende mijn contract in Kayseri en vroeg me de eerste dag meteen af “Wat doe ik hier?”. Ik was alleen, geen familie om me heen, geen vrienden en voelde mij erg eenzaam. Ik kon twee dingen doen, of er met de pet naar gooien of er het beste van maken en ik deed het tweede. Ik ben een moslim en het geloof gaf mij erg veel rust en houvast. Ik trainde verder ook elke dag keihard voor mezelf, was als eerste op de club en ging als laatste weg. De jongens keken mij vaak aan van “Die is gek!” Ik begon een beetje Turks te praten en had een hele goede band met alle mensen op de club. Iedereen was warm en hartelijk, Turken zijn echt mooie mensen.

Het ging erg goed bij Kayserispor en ik maakte al gauw naam. Ik kon na een seizoen naar Galatasaray, maar de club wilde mij niet laten gaan. Dit was ook voor mij een enorme teleurstelling, maar ik ben toen nog harder gaan knallen. Het moment was aangebroken: Kayserispor en Galatasaray waren eruit. Ik kon mijn geluk niet op! Een paar jaar geleden was ik nog toetjesmaker en speelde ik met Turks team in de vijfde klasse en nu ging ik met Galatasaray de Champions League in. Het leven kent teleurstellingen, maar kan ook heel mooi zijn, zolang je maar in jezelf geloofd en het uiterste uit jezelf haalt. Niks komt aanwaaien in het leven en je moet keihard knokken om wat te bereiken.

Ik heb een hele leuke tijd gehad bij Galatasaray en de stad Istanbul, het was elke dag weer een hele belevenis. Ik speelde met topspelers als Wesley Sneijder en Didier Drogba, inmiddels ook twee goede vrienden van mij. Turkije kent alleen een vervelende buitenlandse regeling waardoor je maar 5 buitenlanders mag opstellen. Ik viel net buiten de boot, maar mocht soms wel spelen en soms weer niet. Dit was voor mij een hele teleurstelling, omdat ik wel één van de betere was.

Malaga meldde zich en ik ben meteen weer een nieuwe uitdaging aangegaan. Ik heb hier geen moment spijt van en speel inmiddels in een hele mooie competitie. Ook ben ik nu international van Marokko. Privé gaat het ook erg goed, ben inmiddels getrouwd en gezegend met een mooi, gezond kind (alhamdulilah). Ik heb mijn droom om profvoetballer te kunnen worden waargemaakt, maar heb er wel keihard voor moeten knokken.

Binnen het leven heb je veel zelf in de hand en je dient hier goed om te gaan met de kansen die je krijgt. Vaak leiden teleurstellingen tot nieuwe kansen, dus treur dan niet en blijf knokken!

“De mooiste goals scoor je niet op het veld, maar in het leven”

Geschreven door: Mahmoud el Boustati

x